Pixy!!!...Part 2...
posted on 25 Nov 2009 18:44 by kamemi in Longfic
ตลอดเดือนที่ผ่านมา เขายุ่งวุ่นวายกับการปกครองคนหมู่มากที่ตัวเองต้องดูแล จนแทบจะลืมไปเลยว่าสิ่งมีชีวิตอีกคนที่อาศัยอยู่ภายใต้ห้องเดียวกัน ถูกให้มาอยู่ที่นี่ในฐานะของคนรัก ไม่ใช่ตุ๊กตาประดับห้อง แต่ดูเหมือนอีกคนก็ไม่ค่อยจะใส่ใจเท่าไหร่นัก
ถ้าเขายุ่งอยู่กับงาน จียงก็คงยุ่งอยู่กับการเล่นสนุกไปวันๆ ไม่ใช่ว่าเขาจะยุ่งกับงานจนลืมใส่ใจความเป็นอยู่คนตัวเล็กหรอกนะ เขาใส่ใจในทุกเรื่องที่อีกคนทำ ถึงขั้นต้องให้มีคนมาคอยรายงานว่าวันๆหนึ่งจียงทำอะไรไปบ้าง ถึงไม่ได้ดูแลด้วยตัวเองแต่อย่างน้อยก็ขอรับรู้ความเป็นไปหน่อยก็ยังดี
“นี่....พี่เทมป์....ทำไมไม่เห็นเล่นกับผมบ้างหล่ะ เดือนนึงแล้วนะ”
เสียงเล็กๆเอ่ยขึ้น ท่ามกลางความมืดของห้องนอนยามนี้ แน่นอน....เขานอนกอดเจ้าตัวเล็กนี่อยู่ แต่อดคิดไม่ได้เหมือนกันว่า...เหตุผลอะไรทำไมเขาถึงกอดอีกคนเอาไว้ทุกๆคืน
“นายไม่มาเล่นกับฉันเอง ไม่ใช่เหรอไง?”
เสียงทุ้มลอยผ่าความมืดตอบกลับมา เขาไม่มาเล่นกับพี่เทมป์งั้นเหรอ...เหอะ คงจะเล่นได้ด้วยหรอก วันๆนึงมีแต่ใครก็ไม่รู้หน้าตาโหดๆล้อมหน้าล้อมหลังพี่เขานั่นแหละ ใครหน้าไหนจะกล้าไปเล่นด้วย สู้อยู่กับพี่ดองวุคดีกว่า รายนั้นถึงจะขี้แกล้งแต่ก็ยังดูเป็นมิตรกว่าอีก
“ก็พี่ยุ่งอยู่ตลอดเลยนี่ ”
เสียงหวานเอ่ยกลับ แต่น้ำเสียงเจือไปด้วยความงัวเงียเต็มที คงง่วงนอนแล้วหล่ะมั้ง ก็เล่นกับโมโจทั้งวัน พากันหายไปตั้งแต่เช้ากว่าจะกลับมาก็เย็นย่ำแล้ว แถมสภาพที่กลับมาแทบดูไม่ได้เอาซะเลย เปียกมะล่อกมะแล่กไปหมด ถามไปถามมาถึงรู้ว่าแอบไปเล่นกันที่แม่น้ำ แล้วท้ายที่สุดก็เลยลงไปเล่นน้ำกันซะงั้น จียง นาย 16 แล้วนะ ไม่ใช่เด็กอนุบาล
“เอาเถอะ ฉันเคลียร์งานหมดแล้ว จากนี้คงมีเวลาอยู่กับนายมากขึ้นกว่าเดิม ตอนนี้ก็นอนซะก่อน”
“ฮะ....”
ร่างบางซุกหน้าลงกับอกกว้าง ไม่ถึงนาทีก็ผล็อยหลับไป เหลืออีกคนในห้องที่กำลังคิดหนักว่า ถ้าเขามีเวลามากขนาดนี้แล้ว เขาจะทำอะไรกับเจ้าตัวเล็กนี่ดี.....แถมนับวัน เขาก็ยิ่งรู้สึกแปลกๆกับเด็กนี่มากกว่าเดิมอีก อย่ามาขโมยหัวใจฉันง่ายๆนะควอน จียง น่าหมั่นไส้ชะมัด เด็กนี่เข้ามาในชีวิตเขาได้ไม่นานแต่กลับทำให้คนที่แข็งกระด้างอย่างเขาอ่อนลงไปได้เยอะ มีดีพอตัวเหมือนกันนี่....
.
.
.
.
เพราะธรรมดาเขาจะตื่นหลังจากที่จียงออกนอกห้องไปแล้ว แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เขาตื่นก่อนจียง เลยมีเวลามากพอที่จะเก็บรายละเอียดคนข้างๆตัวได้มากกว่าเดิม ใบหน้ายามหลับใหลของอีกคนเหมือนกับตุ๊กตาตัวน้อยๆ ปากบางแต้มรอยยิ้มพริ้มบางๆบนใบหน้า ราวกับเจ้าของกำลังฝันถึงเรื่องดีๆ ตาเรียวปิดสนิท เหมือนคำของขงเบ้ง
”...นกสวยย่อมถูกจับใส่กรง”
จียงเหมือนนกที่สวยงาม แต่กลับถูกจับอยู่ในกรง ไม่ใช่กรงที่คือบ้านของเขา แต่เป็นกรงที่จียงสร้างขึ้นเอง กรงที่เจ้าตัวสร้างขึ้นมาเพื่อขังตัวเองให้อยู่ในกรอบของคำว่ารับผิดชอบและตัวคนเดียว พอเข้ามาอยู่ในบ้านเขาแล้ว ถึงจะไม่ต้องทำงานอย่างเก่า แต่เจ้าตัวก็มักหาเรื่องมาใส่ตัวเองตลอดเวลา
ไปแอบฝึกกับเด็กในโรงฝึกบ้างหล่ะ ไปหัดทำอาหารจากแม่ของเขาบ้างหล่ะ แล้วเท่าที่รู้มาอีกอย่างตอนนี้จียงกำลังเรียนรู้ที่จะออกแบบเสื้อผ้าจากพี่ชายของเขา ดูท่าเจ้าตัวเองก็คงชอบเอามากๆซะด้วย วันๆเห็นขลุกอยู่กับพี่ชายเขาแล้วก็เจ้าโมโจทั้งวัน นี่ยังไม่นับรวมถึงบ่อปลาของเล่นชิ้นแรกของเจ้าตัวอีก
“อือ....”
เสียงงัวเงียดังจากอีกคนที่นอนหลับอยู่ ร่างเล็กเริ่มรู้สึกตัวก็พอดีกับที่อีกคนแกล้งปิดตาลงทำเหมือนกับว่าตัวเองยังหลับอยู่
“เห...ไหนว่ามีเวลาว่างจะอยู่กับเรา ตัวเองยังหลับอยู่เลย ชริ...ฮ้าวว”
ร่างบางตื่นมาได้ก็เริ่มบ่นทันทีที่เห็นอีกคนยังหลับอยู่ สองมือยันตัวเองลุกขึ้นนั่ง มือเรียวข้างหนึ่งเอื้อมไปปัดปอยผมที่ปิดหน้าคนข้างๆออก
“ว้าว....เวลาปิดตาอยู่ ดูเหมือนเป็นอีกคนเลยแหะ ไม่ดุด้วย ขนตายาวจัง”
มือบางยังคงลูบไล้บนใบหน้าอีกคนอย่างลืมตัว สัมผัสอ่อนโยนที่ได้รับแทบอยากจะจับคนที่นั่งลูบหน้าเขาตอนนี้มากอดซะให้หนำใจ แต่....สักแป็บนึงก่อนดีกว่า
จุ๊บ....
เมื่อกี้นี่มัน....จียงจูบเขาเหรอ? ถึงแค่ไม่กี่วินาทีก็เหอะ เด็กนี่....ฉันชักจะไม่ทนแล้วนะ
“เฮ้ย......พี่...พี่เทมป์...พี่ตื่นอยู่เหรอ??”
“ฉันตื่นนานแล้ว ตื่นก่อนนายอีก ตื่นพอจะรู้ว่ามีบางคนลักหลับฉันด้วย”
“.....แค่จุ๊บเอง ฮี่โธ่”
ร่างบางนั่งพึมพำๆอยู่ข้างๆ เทมป์รวบเอวจียงไว้ก่อนที่จะย้ายตัวเองไปหนุนตักจียงแทน คนตัวเล็กดูจะตกใจที่อยู่ๆอีกคนทำแบบนี้ ก็ไม่ค่อยมีโอกาสได้เล่นกันเท่าไหร่ พี่เทมป์ดูน่ากลัวด้วย ก็ไม่คิดว่าคนน่ากลัวอย่างพี่เทมป์จะมาทำอะไรแบบนี้นี่
....ถ้าเขาถ่ายรูปตอนนี้ไปให้คนอื่นดู เค้าจะเชื่อกันมั้ยนะว่า ชเว ซึงฮยอน เจ้านายของพวกเขาตอนนี้...
เหมือน...
เหมือนมาชิมาโร่เลย....
ไอ้เจ้าตุ๊กตากระต่ายสีขาวตัวโตๆ ไม่มีปาก ตาเป็นขีดๆปิดตลอดเวลาอะ มันไม่มีปากเลยไม่รู้ว่ามันยิ้มรึเปล่า เหมือนกับคนบนตัก ไม่ค่อยยิ้มเหมือนกัน แต่พี่เทมป์มีปาก...แหงหล่ะ ก็เพิ่งขโมยจูบไปเมื่อกี้นี่ เอ๊ะ....จูบ....ตายหล่ะ
“พี่เทมป์...ลุกเถอะ ผมจะไปหาโมโจ”
“เรื่อง...วันนี้นายไปกับฉัน”
“ไปไหนอะ?”
“เดี๋ยวก็รู้ ไปอาบน้ำซะ”
เทมป์ลุกออกจากตักอีกคน ทำท่าจะเดินออกจากเตียง แต่ก็เอี้ยวตัวกลับมาขโมยหอมแก้มคนตัวเล็กที่นั่งอยู่บนเตียง เรียกให้หน้าขึ้นสีได้ไม่ยากเลยทีเดียว
“แลกกับที่นายจูบฉันเมื่อกี้ ไปอาบน้ำซะ”
“อะ...ไอ้พี่เทมป์บ้า”
สองมือเล็กๆกุมแก้มตัวเองไว้ หน้าเนียนขึ้นสีมากกว่าเดิม รู้งี้ไม่น่าเผลอตัวไปจุ๊บพี่เทมป์เลย อ๊ะ...ใช่แล้ว เมื่อวานนี่งัย เมื่อวานตอนกลับมาจากแม่น้ำ พี่ดองวุคบอกว่าพี่เทมป์เจ้าเล่ห์ ให้ระวังๆไว้ด้วยแล้วยิ่งมีเวลาว่างมากๆด้วย ต้องระวังตัวมากกว่าเดิม แล้ววันนี้....จะพาไปไหนกันนะ?....
.
.
.
.
.
“ทำไมช้าแบบนี้....นาย...”
คำพูดถูกกลืนลงคอไปหมด ใคร...ใครจับจียงแต่งตัวแบบนี้กัน
“ใครให้นายแต่งตัวแบบนี้?”
“พี่ดองวุค....พี่เทมป์ผมไม่อยากใส่ชุดนี้อะ”
ดูชุดสิ มันชุดผู้หญิงชัดๆ ไหนจะวิกผมอีก ไม่สนุกน่ะ ชุดเดรสอะไรนี่แหละ ถึงจะเป็นสีขาวที่ชอบก็เหอะ แต่นี่มัน...ของผู้หญิงนะ โดนจับแต่งหน้าด้วยอะ ถึงตอนแรกที่เห็นตัวเองในกระจกจะดูน่ารักดี แต่พอเห็นพี่เทมป์มองแบบนั้นเขาก็ชักจะไม่ชอบแล้วหล่ะ พี่เทมป์คงต้องดุแหงๆเลย
“ห้ามเปลี่ยนนะ....ไอ้เทมป์ถ้าแกให้จียงเปลี่ยนชุดฉันจะฆ่าแก”
“พี่...พี่จับจียงแต่งตัวอะไรของพี่เนี่ย เขาเป็นผู้ชายนะ”
ร่างเล็กวิ่งไปหลบหลังอีกคนทันทีที่ได้ยินเสียงคนที่เพิ่งจับตัวเองแต่งตัวแบบนี้ มือเล็กๆกำชายเสื้อของอีกคนแน่น พี่ดองวุคน่ะ พอใจดีก็ใจดีซะน่าใจหาย พอจะเอาแต่ใจตัวเองก็น่ากลัวมากๆด้วย ดูอย่างตอนนี้ก็ได้ น่ากลัวชะมัดเลย...ไม่เปลี่ยนก็ได้ แต่รีบๆไปจากที่นี่เถอะ
“จียงมานี่ดิ ใส่รองเท้าคู่นี้นะ ฉันรู้ว่านายใส่ส้นสูงไม่ได้ เพราะฉะนั้นก็ใส่นี่แหละ”
ร่างบางถูกดึงให้ใส่รองเท้าส้นเตี้ยสีขาวครีม สองมือของคนเป็นพี่จับเสื้อผ้าให้เข้าที่เข้าทาง พลางกำชับนักหนาว่าพอออกจากบ้านไปแล้วให้แทนตัวเองว่าจียง ห้ามพูดคำว่าผมเด็ดขาด ถ้าไม่งั้นก็จะไม่ให้เล่นกับโมโจอีก แล้วจะปฏิเสธก็ไม่ได้ด้วย เพราะดูท่าพี่ดองวุคคงไม่กลับไปต่างประเทศแล้ว เห็นเมื่อเช้าบอกว่าจะกลับมาอยู่ที่นี่ตลอดไป ถ้าเป็นงั้น...ถ้าเขาไม่ทำตามเขาก็ถูกห้ามไม่ให้เล่นกับโมโจตลอดไปนะสิ
“ไปได้แล้ว พี่นะพี่...ชอบเล่นอะไรแผลงๆ”
“ไปดีมาดีนะ เทมป์ดูแลเมียแกดีๆหน่อย”
“พี่...หยุดพูดเลย เห็นมั้ยว่าจียงดึงเสื้อผมจะขาดอยู่แล้ว”
ร่างบางพอโดนแซวก็เขินจนลืมตัวขยำเสื้อของอีกคนซะยับไปหมด พอได้ยินอีกคนพูดขึ้นมาเลยปล่อยมือออกหันมาปิดหน้าแทน สักพักมือเรียวเล็กก็เอื้อมไปดึงแขนอีกคนพลางกระตุกเบาๆ สื่อว่าตัวเองอยากออกไปเร็วๆแล้ว
“งั้นไปนะพี่ เดี๋ยวเย็นๆกลับ”
“อือ....ขากลับอะ แวะไปรับไอ้บ้านั่นให้พี่ด้วย หายหน้าไปตั้งหลายอาทิตย์แล้ววันนี้มีเคลียร์หน่อย”
“อือ....ไปแล้ว”
พอขึ้นมาบนรถได้คนตัวเล็กก็เปิดฉากซักถามทันที
“พี่เทมป์....วันนี้เราไปไหนกัน?”
“บอกแล้วนี่ ว่าเดี๋ยวก็รู้”
“แต่จียงอยากรู้เลยนี่พี่เทมป์”
เอี๊ยดดดดดดดด
“ทำไมแทนตัวเองแบบนั้น? ”
“ก็...พี่ดองวุคบอกให้จียงพูดแบบนี้ ”
“พี่ดองวุค....เล่นอะไรอีกหว่ะเนี่ย”
มือหนายกขึ้นลูบหัวคนตัวเล็กเบาๆด้วยความเอ็นดู ใครใช้ให้ทำอะไรก็เชื่อไปหมดสิน่า
“เอาเหอะ อยากเรียกตัวเองว่าอะไรก็เรียกไปแล้วกัน ว่าแต่แต่งแบบนี้ก็น่ารักเหมือนกันนะเรา”
“พี่เทมป์ชอบเหรอ?”
“ก็......อือ”
“ว้าว....งั้นจียงแต่งแบบนี้ทุกวันดีมั้ย?”
“ไม่ดี อย่าใส่แบบนี้อีกหล่ะเข้าใจมั้ย?”
“ก็ไหนว่าชอบ?”
“ฉันชอบแบบนี้ของฉันคนเดียว ถ้าจะแต่งแบบนี้ก็อยู่แต่ในบ้านเหอะ ฉันจะไม่ให้นายออกไปไหนเลยคอยดู”
“ชริ...จียงไม่ใส่ก็ได้ ออกรถได้แล้ว เดี๋ยวก็ไม่ได้ไปไหนกันพอดี”
“ออกคำสั่งฉันเหรอ ควอน จียง เดี๋ยวนายเจอดีแน่”
“จียงไม่กลัวหรอก หึหึหึ”
ให้มั่นใจนะ.....เดี๋ยวถึงเมื่อไหร่เขาจะแกล้งให้ไปไม่ถูกเลยคอยดู ตัวแสบ ปากเก่งนักดูสิจะทำอะไรได้บ้าง
__________________End Part 2_________________
ปล....จริงๆตอนนี้ยาวกว่านี้อีกนะ ตอนพิมพ์นี่ยี่สิบกว่าหน้า แต่ว่าถ้าเอามาลงเกรงว่าจะยาวไปเลยเอามาครึ่งนึงก่อนแล้วที่เหลือก็เป็นตอนสามซะ ออกแนวขี้เกียจ บ้า...ไม่ใช่สักหน่อยอะ มันจะทยอยๆมานะค่ะ อย่าเร่งรีบๆ
ปลล....ใครเล่นบ้านจียงทาบิบ้างเอ่ย? รู้ใช่มั้ยว่าเขามีประกวดแฟนฟิกกะแฟนอาร์ท เค้าว่าจะส่งแฟนฟิกลงประกวดแหละ อร๊ายยยยยยยยย....ฝีมือไม่ถึงขั้นกุก็ยังด้านจะส่งอะนะ แต่งได้สัก80% แล้ว เดี๋ยวเสร็จแล้วจะเอาลงที่บ้านจียงเลย ฝากไว้ด้วยนะค่ะ
ปลลล.....ขอความเห็นกันหน่อยเหอะค่ะ ว่าจะไม่พูดแล้วแต่ก็อดไม่ได้ ยอดวิวห้าหกร้อย ยอดเม้นไม่ถึงยี่สิบ มันเอ่อ.....ก็บอกตามตรงน้อยใจนิดนึง ยังไงซะช่วยๆกันแสดงความคิดเห็นหน่อยนะค่ะว่าเรื่องนี้มันดีหรือไม่ดียังไง เพราะมันเป็นเรื่องสุดท้ายของเราแล้วนะค่ะ